تستوسترون یک هورمون جنسی استروئیدی است که در بیضه‌ تولید شده و اثرات بیولوژیک خود را بر بافت‌های متعددی اعمال می‌کند. پایین بودن غلظت تستوسترون در گردش، در نقایص هیپوتالاموس- هیپوفیز و بیضه دیده می‌شود و اغلب همراه با کاهش عملکرد جنسی، توده ماهیچه‌ای و کیفیت زندگی است و با افزایش ریسک پوکی استخوان نیز همراهی دارد. نارسایی اولیه بیضه‌ می‌تواند در اثر آسیب به بیضه، شیمی‌درمانی، پرتودرمانی یا ناهنجاری‌های کروموزومی ایجاد شود اما دلایل ثانویه که هایپوگنادیسم مرکزی نیز نامیده می‌شوند، با تومورهای هیپوفیز یا بیماری هیپوتالاموسی همراهی دارند. علاوه بر این اتیولوژی‌های شناخته‌شده، یافته‌های روزافزونی وجود دارد مبنی بر اینکه هایپوگنادیسم می‌تواند در اثر افزایش سن، داروها و بیماری‌های مزمن ایجاد شود. کاهش فیزیولوژیک در غلظت تستوسترون پس از دهه چهارم و پنجم زندگی به‌خوبی اثبات شده است و تصور می‌شود که ناشی از کاهش عملکرد بیضه و نیز هیپوتالاموس- هیپوفیز است. در سناریوهایی که در آنها بیماران یک مکانیسم پاتوفیزیولوژیک مشخص برای هایپوگنادیسم دارند، درمان با تستوسترون تقریباً همیشه برای کاهش علائم هایپوگنادیسم و حفظ ویژگی‌های ثانویه جنسی توصیه می‌شود.

 

دکتر سیدمهدی زرگریان

0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *